S' isch e Chrütz!

Scho isch d‘ Fasnet wieder umme. S‘Häs wird gwäsche oder hängt noime un luftet us. D‘ Larve chunnt in de Schrank. S‘Äschechrütz isch uf de Stirn, mängi hen‘s au schon wieder äweggschwitzt. Oder sie hen de letscht Sarass no gar nit usgschloofe. Einewg, wer Fasnet gfiirt het, het in dere Zit wenigstens e Rolle gha, isch öbber gsi. I hof, s’ het au Freud gmacht. Aber was isch me jetz, ohni Larve un ohni Häs? 
Mängi verwütscht’s aber no schlimmer: Sälli, wo gar kei Fasnet fiire. Was mache die, wenn sie mien ihri Larve abneh und ihri Rolle nümmi hen? Wenn sie s’ überlegeni Grinse mien abgeh? Oder s’ demietigi Lächle? Wie stöhn sie dann do? 
Noch de Fasnetszit sin mir numme noch mir selber. Ob mer gfiirt hän oder nit. Ob des zum ushalten isch? He, mänkmol wär’s guet, un mänkmol wär’s gruusig, wil’s ganz ehrlich wär. S’ isch halt e Chrütz. 
Loset, i will Euch öbbis sage, s’ goht au no anderscht (villicht hen er auch scho denkt, was er jetz us em Ärmel zauberet): Leget doch eifach öbbis Neus a. Nai, nit e ander Häs, oder doch? So mein i’s, wie’s de Paulus gsait het: »So zieht nun an… herzliches Erbarmen, Freundlichkeit, Demut, Sanftmut, Geduld…« (Kol. 3,12). Des wär doch e schön Häs oder e schöni neui Larve: Statt dass eine luegt wie ne Rottwiler, wo mer s’ Frässe will furtneh, luegt er fründlich, statt dass eine macht wie’s Rumpelstilzchen isch er sanftmütig … un so witer. S’bescht isch, des chrischtlichi Häs hebt e ganz Johr un no länger. Gönt un probieret’s emol us. S’ isch dann kei Chrütz me, sondern e Freud. 
Meint Eue Hellmuth Wolff vom Berg oben abe
 

zurück

Neuen Kommentar schreiben

Der Inhalt dieses Feldes wird nicht öffentlich zugänglich angezeigt.
Fasnetslarve